14. jun, 2016

Vlinderkindcafe

Het was eind april dat ik via een blog wat ik volg een bericht las over het Vlinderkindcafe. Nathalie  (de blogster)had het idee om een bijeenkomst te organiseren voor mama's en papa's waarvan een kindje is overleden. 

De eerste bijeenkomst zou 7 juni gaan plaatsvinden. In een opwelling heb ik haar een mail gestuurd dat ik me er voor wilde opgeven.  De weken verstrekken en ik ging eigenlijk steeds meer twijfelen. Moest ik wel gaan?  Wilde ik wel gaan? Zou het slim zijn om te gaan?  

Mijn collega's met wie ik sprak over mijn twijfels, bleven zeggen 'Dit moet je doen'. Als het niets is kan je altijd weg gaan. Maar de twijfel bleef. 

Noa kon natuurlijk niet mee. Dus er moest wat geregeld worden. Mijn schoonmoeder was zo lief om aan te bieden dat ze op de kleine wilde passen, maar dat was toch niet nodig omdat manlief vrij had geregeld. 

De dag kwam steeds dichterbij. Dylans foto was verzonden. Ook zo'n dingetje.  We hebben eigenlijk nog nooit zijn foto aan iemand buiten de familie laten zien.  Ik was een beetje huiverig om de foto te verzenden, maar had wel het gevoel dat er met respect mee om zou worden gegaan.  De knoop in mijn buik werd langzaam groter. Moest ik wel gaan? Wilde ik dit wel? 

Toen was het 7 juni.  In de ochtend eerste een afspraak op het consultatiebureau voor Noa.  Kleine meisjes worden groot,  het gaat super met haar.  Daarna op naar Gouda.  Met iedere stap dat ik dichter bij de locatie kwam, nam de spanning toe. Lood in mijn schoenen. 

Was dit verstandig? De wond zit maar heel oppervlakkig dicht. De pleister houdt het maar net bij elkaar.  Wat als die pleister er nu afgetrokken wordt? Kan ik dat aan? 

Ik stapte het café binnen en werd meteen geconfronteerd met een huilende vrouw.  Ik moest even slikken. Ik liep verder het café in waar al enkele mensen zaten. Aan het raam hing een slinger met prachtige foto's van alle kindjes. 

Het was een bijzondere bijeenkomst met een lach en een traan. Er werd gesproken door Nathalie en door Ellemijn Veldhuijzen van Zanten. Er werd gesproken over schrijven als hulpmiddel bij verwerking en er werd gezongen door Anja Dalhuisen. Een nummer voor haar overleden zoon Boris. Een nummer wat hard binnen kwam. Prachtig. 

Hierna was er ruimte voor gesprekken met alle andere mama's die er waren. Ik vond het wel moeilijk om aansluiting te zoeken in het begin. Maar langzaam ging dat beter. Er ontstonden mooie en bijzondere gesprekken met bijzondere vrouwen. Ik had verwacht dat het zware gesprekken zouden worden. Maar dat was helemaal niet zo. Het waren luchtige gesprekken over verdrietige gebeurtenissen. 

Ik voelde me na afloop niet opgelucht, was blij dat ik gegaan was. Maar moest dit alles wel even verwerken.  

Tijdens de middag waren er door Hart van Nederland beelden gemaakt en die werden svonds uitgezonden. Manlief kreeg zo ook een beeld van hoe het was geweest. Heel kort en vluchtig was Dylans foto in beeld. Best bijzonder. 

Nu zijn we een week verder, heb een week getwijfeld of ik iets over deze bijzondere middag wilde schrijven. Vindt het lastig om de middag onder worden te brengen, meer dan bijzonder kan ik er nog steeds niet van maken. Ik ben blij dat ik gegaan ben. Het heeft me niet opgelucht. Maar de pleister is wel deels blijven zitten. 

Het was bijzonder..................Heel bijzonder.